De hoeveelheid nikkel en chroom in de legering bepaalt bij austenitische staalsoorten de corrosie weerstand van het materiaal in verschillende omgevingen. Nikkel heeft de eigenschap dat het de austeniet structuur stabiliseert.
Door het nikkelgehalte te verhogen word ook de stabiliteit verhoogt en daarmee ook de corrosie weerstand van het materiaal. Een belangrijk aandachtspunt bij de austenitische staalsoorten is de putvormige aantasting (pitting). Om putvormige aantasting te voorkomen/verminderen dient 2,5 procent molybdeen toegevoegd te worden aan het materiaal.
Naast deze twee toevoegingen, namelijk die van nikkel en chroom dient er ook extra stikstof toegevoegd te worden. De legeringen met een extra hoog stikstofgehalte worden ook wel super austenieten genoemd.
Om een structuur te krijgen van 50 procent austeniet en 50 procent ferriet is het essentieel dat het nikkelgehalte lager is dan bij austenitisch RVS. De structuur van de zogenaamde ferriestabilsatoren hangen af van chroom en molybdeen. De standaard duplex legering wordt aangeduid met werkstofnummer 1.4462. Deze duplexlegering heeft een chroom inhoud van ongeveer 23 procent, een nikkel inhoud van circa 5 procent en een molybdeen inhoud van bijna 3 procent. Duplex roestvrijstaal combineert de eigenschappen van ferritisch en austenitisch roestvaststaal en is daarmee een uitstekend materiaal om te gebruiken als constructiemateriaal.
Het heeft een uitstekende sterkte met een goede taaiheid en corrosie-eigenschappen die nauwelijks onder doen van de austenitische staalsoort.
Net zoals bij austenitisch roestvaststaal worden nog betere corrosie-eigenschappen verkregen door het nikkelgehalte te verhogen en het molybdeengehalte te verhogen en stikstof toe te voegen.
Een legering als SAF 2507 wordt dan ook wel een super- of hyperduplex roestvaststaal genoemd. Hiermee zijn niet alle duplex roestvaststaal soorten genoemd. Er zijn ook legeringen waaraan koper als legeringselement is toegevoegd en legeringen waarin een deel van het nikkel door mangaan is vervangen.